Verslag door Jordain
Ook reporter worden ?
Zondag 14 maart.
Met de fantastische VTT van Huldenberg in de sneeuw, eerder dit jaar trok ik opnieuw met grote verwachtingen richting zuiden Brussel. De streek is daar fantastisch, dus deze VTT zal ook wel fantastisch zijn, maar dan wel zonder sneeuw, gelukkig.
Vroeg uit bed want deze VTT is toch 90km van huis en ik wil er altijd graag vroeg bij zijn. Ter plaatse aangekomen waren de parkings rond de start al goed volzet. De straten in de woonwijken waren parkeerarm gemaakt zodat je sowieso een eindje van de start stond. Dan maar inschrijven, allemaal goed georganiseerd! Een bonnetje voor een foto onderweg, het inschrijvingskaartje afgeven aan de start en een rugnummer goed voor een pannenkoek na afloop. Dat beloofd. Deze VTT was ten voordele van de Chiro, dus aan medewerkers hadden ze hier geen gebrek.
De bike op dus en kaartje afgeven aan de ingang van het parcours. Meteen de weide in met een lichte klim, opwarmen dus. Nadien een holle weg met kasseien, we waanden ons zowaar in Parijs – Roubaix. Er stond zelfs een heus bordje met “weg in slechte staat”, hebben we nog wel wegen in goede staat vraag ik mij dan af. De opwarmronde nam meteen een verlenging toen we na 1,5 km al meteen de “Speelberg” voorgeschoteld kregen. 6,5 % over 720m. Ik stel me wel iets anders voor bij een speelberg … Maar de beklimming viel goed mee, de ondergrond lag er vrij droog bij dus hier geen slippende achterwielen. Na de beklimming was er meteen een splitsing tussen de 45 en de 60 km. Ik moedig als ik ben dus maar voor de 60 gekozen. En zie, we werden getrakteerd op een fantastische afdaling. Snel, technisch, spectaculair.
Maar zo zal gans deze VTT wel worden, maar dat wist ik toen nog niet. Maar na iedere afdaling komt een helling en vice versa. Maar die eerste viel wel zwaar, heel zwaar! Afstappen dus want deze oude diesel had nog niet de opgewarmde benen. In gans deze VTT werd er maar liefst 19 % geklommen en 24% afgedaald, de Polar registreerde 550 hoogtemeters. De eerste 8 km. telde de fermste pieken, kort op mekaar. Hier voelde je meteen hoe goed (of slecht) de conditie was. Van km 8 tot 10 was er als het ware een rustpauze met enkele vlakke stukken.
In deze ganse VTT schat ik het percentage verhard op amper 10 – 15 %, heel weinig dus. Dan maar bijkomen aan de 1e bevoorrading. De meiskes van de Chiro zorgden voor allerlei lekkers. Toch tof dat die jonge gasten op zondagochtend in de gekende korte broek op post waren. Dat het nog vrij koud was viel op omdat de meisjes allemaal lekker warme panty’s aanhadden onder hun zedig korte rokje. Voldaan maar weer op pad dus. Op een zeker moment komen we alweer aan zo’n bordje met de gegevens over de komende helling. De “Zounk”, 11,5 % klimmen over amper 110m. Klein schakelen dus en stoempen. Met bange oogjes de helling inschatten en naar adem happen, zoenk boven geraken of zoenk nie bovengeraken, dat was de kwestie. En neen, ik geraakte maar tot ¾ van de top. Het was zowaar bijna niet te doen om zelfs te voet boven te geraken. Even nadien was er opnieuw een splitsing waar ik wijselijk voor de 45 km koos.
Echt een verstandige beslissing van mij zo op een zondagochtend! Maar het parcours was er niet minder om. Ergens rond een zandwinning in Nieuwenrode was er een zwaar technisch parcours, met een fenomenaal uitzicht. Echt om nog eens terug te keren en nog eens te doen. Meteen hierna werden we opnieuw opgewacht door de jeugd van dienst. Opnieuw de tank en de rugzakjes vullen want het begon toch te wegen. Het laatste deel had nog wat leuke single tracks in petto en net voor het einde konden we nog kiezen voor een extra lus, maar opnieuw nam ik een verstandige beslissing en koos voor de kortste weg naar den arrivee. Ik ga nog wijzer worden van al da fietsen. De aankomst was ook goed georganiseerd. Met linten werden alle deelnemers netjes op een rij gemanoeuvreerd. Op het einde werden de nummerbordjes losgeknipt en kreeg je nog enkele bonnetjes toegestopt voor ik weet niet meer wat. Eerst de bike afwassen. Je kon het zelf doen of laten doen, ook een leuk initiatief.
Omdat ik mijn bike niet graag uit handen geef deed ik het maar zelf. De straal was wat flauw en de modder en aarde van die aard dat ze zich niet liet verwijderen. Thuis maar nog eens overdoen denk ik dan. Bike in bus en dan douchen. Maar dit was eerder een koude douche, letterlijk en figuurlijk! De douche wagen leek mij wel in orde, maar de “kleedkamer” trok op niets. Nog geen stoeltje om op te zitten, geen kapstokken of haakjes om je kleren aan op te hangen. En koud, het was gewoon een hok van aan elkaar genagelde houten bouwplaten. Dit was een tegenvaller. Dus dan maar terug naar de bus en de zetelhoes over de lederen zetel van het busje geschoven en zo naar huis. Daar wacht er een warme comfortabele douche.De pannenkoek heb ik ook maar overgeslagen, anders was ik mijn nummerbordje als aandenken kwijt.
Jordain
10
1
Wat is MTB-You ?
