Verslag door Johnny070574
Ook reporter worden ?
zondag 7 maart
Wat een weer !! Wat een weer !! Sabine, I love you !!
Traditiegetrouw stond mijn compaan om 08.00 voor de deur. Wij weg naar Braine Le Comte (BLC). Gelukkig maar 15 km verwijderd van de deur. Spijtig genoeg ook de laatste TT die de komende maanden in de buurt zal plaatsvinden. Opweg terug heel wat wagens met MTB’s op de ‘porte velo’. Het zal een drukke tocht worden. Juist voor ons vertrek vroeg mijn vrouw nog... “En tegen welk uur denk je terug te zijn?” (Het was nl. hare verjaardag en ze had nog heel wat gepland.) “Oei, dat weet ik niet, BLC kan heel verrassingen in petto hebben, het kan er heel goed meevallen maar als ze (organisatie) willen kunnen ze het daar heel lastig maken”.
Aangekomen op de site (8.15) was de eerste parking reeds volzet. Wij dus opweg naar de parking van een grootwarenhuis. Ook deze was reeds behoorlijk gevuld. Aan de inschrijvingen verliep alles vlotjes. Ik werd vriendelijk aangesproken in het Nederlands. Bruno daarentegen was duidelijk minder verstaanbaar want werd continue aangesproken in het Engels. BLC ging internationaal ;-) (of lag het aan ge gemompel van Bruno;-) Ingetekend voor de 45km. Goed ingeduffeld (want was toch behoorlijk koud, wou eerst nog vertrekken met handschoenen zonder vingers, maar op aanraden van Bruno toch maar snel mijn winterhandschoenen gaan halen, en gelukkig maar) sprongen we op de fiets. Mede door de kou hielden we er een goed tempo op na. We wouden zo snel mogelijk zweten ;-)
Voor het vertrek hadden we het plan met de hoogtemeters gezien. Zo op papier viel het goed mee. Enkel ergens rond het midden van het parcour zou het behoorlijk stijgen. Persoonlijk vond ik het een heerlijk parcour. Viel boswegjes, veel single tracks en meer dan voldoende plaatsen waar je eens kon recupereren. Het eerste stuk bos was er eentje om van te smullen. Prachtige baantjes, de eerste zon die er door kwam, harde ondergrond (geen blubber of ijs meer zoals de afgelopen weken). EINDELIJK konden we eens snelheid nemen zonder al te veel risico’s te nemen. De bevroren ondergrond maakte het op sommige plekken wel verraderlijk. De sporen van een paar dagen geleden waren hard bevroren. Gelukkig niet te diep maar voldoende om af en toe een knik in het stuur te krijgen. De bewegwijzering was meer dan voldoende. Maar op 1 punt even verkeerd gereden (samen in een groepje van ongeveer 30 pax). Dat komt ervan als je uw concentreert op het wiel voor u ipv naar de bewegwijzering te kijken. Nadien was het even minder. In het groepje zaten een aantal mensen die het bergop iets minder deden. Maar zoals gentlemen bleven we mooi achter elkaar rijden. Ik herinner me nog heel goed dat we vorig jaar ook continue werden voorbijgestoken door MTB’ers die alleen maar dachten aan hun eigen gemiddelde en perse u op alle onmogelijke plekken wilden voorbij steken. Het blijft voor ons nog steeds een hobby. We hadden (en hebben) 1 gouden regel : Indien er plaats is om iemand voorbij te laten dan gaan we opzij, ookal moeten we hiervoor een minder gunstige piste volgen. Maar als er geen plaats is of we dienen risico’s te nemen, door bv. te kort tegen de prikkeldraad te rijden, dan blijven ze achter, ookal blazen of zucht men.
Gisteren gebeurde er met Bruno een onbegrijpelijk voorval. We reden allemaal mooi achter elkaar een bergje op. Het tempo lag relatief laag doordat er verschillende mensen voor ons diende af te stappen. Rustig waren we ons een weg naar boven aan het zoeken (op de fiets), toen plots een cowboy mij voorbij raasde. OK, hij kon er iets van. Zou het nooit zo snel gekund hebben. Mij liet hij gerust, omdat er voldoende plaats was. Bij Bruno daarentegen was er minder plek. Hij stak zelf 2 fietser voorbij die afgestapt waren. Toen hij ter hoogte van Bruno kwam trok hij aan zijn stuur (vermoedelijk op zijn ritme niet te verliezen). Vermits men zoiets niet verwacht geraakte Bruno uit balans en moest ook voet aan wal zetten. Den Bruno is nen brave gast, maar dat moet je hem nu juist niet lappen. Toen hij ook boven was legde hij de pees erop. Op een hik en tik had hij de cowboy ingehaald. Bij de volgende berg werd de cowboy er mooi afgeschud door Bruno. CHAPEAU. Ik ben zelf geen agressief type maar de eerste die mij zoiets zou lappen (zonder bv zelf uit evenwicht te geraken, men kan altijd vallen en een verkeerde reflex hebben, dat is iets anders) en ik geraak er terug bij (belangrijke nuance ;-) die rijd de eerste berg niet in 1 keer naar boven. Bij deze dus een oproep aan al diegene die andere collega’s voorbijsteken : WEES HOFELIJK. Geef aan dat je voorbij wil (en liefst op een plaats waar dit mogelijk is). Iedereen die een beetje respect heeft zal met plezier uit de weg gaan. Bij deze het einde van mijn preek ;-) Ps. Gelukkig is onze conditie aanzienlijk verbeterd. Daar waar we in het begin 2 à 3 mensen zelf voorbijstaken en door 80 man voorgestoken werden ;-) is het nu BIJNA het omgekeerde. ;-) De 2 “ravito’s” waren sober maar voldoende. Stukjes banaan, rozijnen, koekjes en 2 soorten drank. Helaas geen warme soep ;-) Door de kou hielden we het zeer kort. Vlug iets in de mond en wij verder.
Voor de bergzone hadden we nog een gemiddelde van 19km/u, wat voor ons doen zeer goed is. Na de bergzone iets minder dan 16 km/u. Tegen de finish hadden we het terug opgetrokken naar 17km/u (Bruno had 17.5 km/u – maw je kan raden wie heeft moeten wachten ;-) Om 11.30 waren we terug op de parking. Voor 1 x besliste ik geen douche te pakken. Door het vriesweer waren we relatief proper. De MTB’s kregen wel een snelle poetsbeurt. Omdat er een 10 tal lijnen ter beschikking was ging dit zeer snel. Naar huis gaan zonder mijn bruine boterham zou een doodzonde zijn. De kleine cantine zat overvol. De geïmproviseerde bar lag ergens achter. Toen ik een paar “habitués” achter de bar zag lopen naar hun “eigen” cantine besloten we te volgen. Wat een bedoening. Het ging er gezellig aan toe, maar zeer luidruchtig. De mannen probeerde het wereldrecord “babbelen op afstand” te breken. Iedereen sprak met iedereen, no matter wat de afstand tussen elkaar was. Ik besloot dan snel mijn bruine Leffe achter de kiezen te gooien en mijn vrouw gelukkig te maken. Misschien kon ik voor het eerst sinds lang terug eens samen eten op een zondag. We waren zo vroeg dat ik even twijfelde of ik niet zou bellen. “Schat, ben al bijna thuis, als er iemand is die er niet hoort gooi hem dan snel buiten”. Maar besloot dit maar niet te doen. Het was dan ook hare verjaardag. ;-) Volgende week geen vtt-verslag maar wel een vaste route in Paliseul en dit samen met collega’s van het werk. Mochten er mensen zijn die deze route reeds gereden hebben en opmerkingen hebben mogen ze steeds een mailtje sturen naar johnny@eventmasters.be Bedankt voor de input.
Johnny070574
0
2
Wat is MTB-You ?
(77 %)
