Verslag door Jordain
Ook reporter worden ?

Zaterdag 20 februari.

Wie deze streek kent wist met het lezen van het programma en beschrijving van de route dat het een tocht van jewelste zou worden, zeker de 46km. En dus gingen we er op af. Het had nog goed gevroren vrijdagnacht dus was het weer ruiten krabben. Tot overmaat van ramp wou de MTB bus niet starten wegens platte batterij. Dus snel een andere auto en startkabels erbij en weg was kees. (in dit geval ik dus).

Ik was al vroeg op pad en stond een half uur te vroeg aan de start, dus konden we het busje weer voor de deur parkeren. Ook tijd genoeg dus om het plan van de route eens te bestuderen. Met de Rodeberg, Vidaigneberg, Kemmelberg etc heeft dit landsgedeelte met zijn bijnaam Heuvelland niet gestolen. Dus met volle moed vertrokken we en de eerste kilometers gingen over verharde wegen. Dat was wel goed om op te warmen want het was toch nog -2°. Dus toch maar mijn zadel en stuurverwarming aangezet (!?). Na 3 km werden we voor het eerst het veld ingestuurd. Zo kwamen we stilaan op temperatuur want de eerste bergen kwamen er al aan. De Zwarte berg was de eerste dacht ik en van toen af was het telkens op en neer. Wat mij opviel was dat de hellingen oprijden bijna altijd via verhard ging, wat natuurlijk gemakkelijker was. En de afdalingen waren dan ook telkens spectaculair, moeilijk en ja zelfs gevaarlijk. Want wegens de nachtvorst was de ondergrond hier en daar onbetrouwbaar. Al na 9,5km passeerden we de eerste maal de bevoorrading. Omdat wij zo vroeg waren en de bevoorrading zo kort op het parcours lag waren die heren nog aan het opbouwen. Maar geen nood, de nodige vitaminen en drankjes werden ons toegestopt. Dit alles gebeurde een beetje in een mistige omgeving, en dat soort weer zou ons hier en daar nog parten spelen. We trokken weer op pad en ook hier was het weer klimmen en afdalen, en genieten van het uitzicht, tenminste als de mist dat toeliet. In de verte, boven noord Frankrijk zag je hier en daar al opklaringen. En zo trokken we met de fiets ook de grens over. Ook in dat deel van Frankrijk kan je mooie tochten maken, zeker rond de Mont Vert. De vele hellingen bleven elkaar opvolgen en dat maakte deze tocht spannend, daar was ik op afgekomen.

Na 30km kwamen we een 2e keer aan de bevoorrading, het was er gezellig druk en opnieuw was het tanken en weer verder. Maar dan moest de Kemmelberg nog komen. Langs de weg stond een bordje met hellingsgraad 17%, oef puffen! En verder zakte mijn moed tot in het onderste van mijn gidon! Er stond plots ook een bord van 23%!!! Maar gelukkig spaarden de organisatoren ons en moesten we voor deze muur rechtsaf, oef! Na de Kemmelberg was het een beetje uitbollen over minder zwaar terrein en werden de hellingen en afdalingen geciviliseerder. Alles bij alkaar noteerden we toch een 705 hoogtemeters dus dat kan tellen. Met nog een snelle toer langs de vijver van Dikkebus kwamen we terug op de bestemming. De bike wash had voldoende lijnen doch de druk liet te wensen over, ook de sproeikoppen konden beter. Maar de fietsen waren niet zo vuil dus dat lukte nog. Dan maar douchen en omkleden. De zwaar geïmproviseerde kleedkamer en douches boden wat ze moesten bieden. In primitieve omstandigheden konden we toch een zalige douche nemen. (nominatie voor best geïmproviseerde douche!) En over primitief gesproken, ik was mijn handdoeken vergeten, dus afdrogen met een bezweet ondertruitje. Ook primitief zulle! De boterham met gehakt smaakte als nooit tevoren en dit doorgespoeld met een bruine Leffe maakte deze zaterdag alweer tot een topper.

Dit was een VTT om ketting en velgen af te likken! En voor wie deze streek nog niet kent, het is zeker het ontdekken waard!

Jordain